Πολυεργαλείο-not!

ΠΟΛΥΕΡΓΑΛΕΙΟ NOT

Δε ξέρω αν είσαι κ συ σαν εμένα, δε ξέρω αν συμπάσχεις αλλά εγώ μια φορά τον πόνο μου θα τον πω…

Όλοι λένε πως δεν ξέρουν τι να κάνουν για να περάσουν την ώρα τους μέχρι να βγούμε από το lockdown. Μετράνε αντίστροφα τις μέρες, και ψάχνουν τρόπους να γεμίσουν τον ελεύθερο χρόνο τους.

Τον ποιον;; Χελόου;

Ε λοιπόν εγώ και ο ελεύθερος χρόνος δεν έχουμε συναντηθεί ακόμα. Και αυτό προ κορονοϊού, γιατί τώρα με την καραντίνα, κλάφτα Χαράλαμπε. Δε βγαίνω με τίποτα μάνα μου, πως το λένε. Ξημερώνει, μεσημεριάζει, βραδιάζει και εγώ δεν έχω πάρει χαμπάρι.

Και εντάξει, δεν παραπονιέμαι τόσο γι΄ αυτό. Πες ότι δεν κάνω καλή διαχείριση χρόνου και τέλος. Το θέμα είναι ότι έχω ανοίξει χίλια δυο μέτωπα. Έχω καταπιαστεί με πάρα πολλά πράγματα που φυσικά δεν μπορώ να ανταπεξέλθω και να εκτελέσω με επιτυχία ή τέλος πάντων με τον τρόπο που εγώ θέλω να γίνουν.

Και αντί να αφήσω η δικιά σου κάτι στην άκρη για πιο μετά, εγώ εκεί, δώστου κ άλλη πίεση να γουστάρουμε. Τα παιδιά, την δουλειά, το σπίτι, τον άντρα, την ταπεινή πλην τίμια σελιδούλα μου που κρατάω όρθια με δόντια και με νύχια…

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει παντού μια μετριότητα. Η φάση είναι ωχ αδερφέ….

Δηλαδή όταν μιλάω για μετριότητα θέλω να πω ότι πραγματικά γίνονται όλα μέτρια. Δεν υπάρχει κάποιος τομέας αυτή τη στιγμή στην ζωή μου που πραγματικά να τα σπάω. Απλώς η μέρα να βγαίνει.

πολυεργαλείο

Ας πούμε δεν προλαβαίνω να κάνω όλα όσα θέλω με τα παιδιά μου κατά την διάρκεια της μέρας. Και να παίξουμε το καινούριο επιτραπέζιο, και να πάμε βόλτα, και να κάνουμε κατασκευές και να διαβάσουμε όσα παραμύθια θέλουν. Δηλαδή από ένα ο καθένας και ένα μαζί και οι δυο, δηλαδή σύνολο τρία. Και δώστου κλάμα ο μικρός που θέλει κάθε βράδυ την Φρικαντέλα. Πάντα μένει κάτι για την επόμενη. Το ίδιο ισχύει και για την δουλειά. Βάζω έναν στόχο να αποτελειώσω μέσα στην μέρα κάποιες προθεσμίες και ούτε καν. Πάντα κάτι γίνεται και μένω πίσω και τρέχω σαν την παλαβή. Χώρια ότι με το άγχος Για τις δουλειές του σπιτιού να μην μιλήσω καλύτερα. Έχω να σιδερώσω εδώ και ένα μήνα. Στέλνω τα ρούχα πακέτο στην μάνα μου και τα παίρνω πίσω διπλωμένα και σιδερωμένα. Αλλιώς θα έκανα ξανά μόδα το πλισέ ή να το πω πιο ωμά, δεν θα υπήρχε ούτε βρακί σιδερωμένο στο συρτάρι. (Ναι σιδερώνω ΚΑΙ τα βρακιά! Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς). ΄Όσο για το κάθε πότε βλέπω τις φίλες μου, δεν έχω απάντηση. Πρέπει να βρεθεί μια λέξη που να σημαίνει “‘έχω να βγω για ποτό από το bachelor μου”.

Εν τω μεταξύ τα μαλλιά μου είναι μονίμως σγουρά επειδή λούζομαι και τα πιάνω στο καπάκι κοτσάκι αναρχικό, γιατί ας μην κοροιδευόμαστε, ποιος έχει χρόνο για στέγνωμα με πιστολάκι. Το δε ίσιωμα, άστο, έχω ξεχάσει και πως γίνεται. Ποιος θα κάτσει να ισιώσει το μαλλί του όταν δεν έχει βάλει ακόμα στις ντουλάπες όλα τα χειμωνιάτικα; Ναι ντρέπομαι που το λέω το ξέρω, αλλά αν μπεις στο δωμάτιο μου, για  να πας προς το παράθυρο, πρέπει να περάσεις πάνω από μια μεγάλη σακούλα αποθήκευσης που έχει μέσα κάποια πουλόβερ, κάποια αποκριάτικα(ντόινγκ!) και κάποιες μονές κάλτσες(ακόμα πιο ντόινγκ).

Σε άλλα νέα, πάω ως το φούρνο και βλέπω γνωστές μου μαμάδες με δυο και με τρία παιδιά, εργαζόμενες κιόλας, περιποιημένες, αεράτες, να φοράνε ψηλοτάκουνα με την ίδια άνεση που εγώ φοράω τις χουχουλιάρικες καλτσοπαντόφλες μου. Προ καραντίνας, μετά την δουλειά πήγαιναν γυμναστήριο ή σινεμά. Και εγώ ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι σκ@τα κάνω λάθος και έχω να δω την κουμπάρα μου από το καλοκαίρι. Ας ελπίσουμε πως όταν με το καλό βγούμε από το lockdown, κάπως θα την βρω και εγώ την άκρη μου. Μέχρι τότε…Υπομονή!

 

 

 

 

 

 

Leave A Comment