Πρώτη φορά σχολείο.

Αυτές τις μέρες έχω διαβάσει ένα σωρό δακρύβρεχτες ιστορίες για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Δακρύβρεχτη όχι μόνο από την πλευρά του παιδιού αλλά και από την πλευρά των γονιών. Η μάνα ειδικά, πολύ κλάμα σου λέει.

Εγώ πέρυσι που πήγε πρώτη φορά το παιδί μου, είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για έναν μελοδραματικό αποχωρισμό. Αλλά αυτός τίποτα, τσίνισε λίγο στην αρχή και μετά μη τον είδατε , μη τον απαντήσατε. Με πούλησε μόλις είδε την στριφογυριστή τσουλήθρα στο προαύλιο. Όταν τον άφησα στον παιδικό σταθμό και έκλεισα την σιδερένια πόρτα πίσω μου, ένιωσα συγκίνηση. Το παλικαράκι μου μεγάλωσε. Αλλά τα μάτια θεόστεγνα. Είχα καταπληκτική διάθεση. Φρίντομ αδέρφια. Πήρα καφέ απ’έξω, πήγα σπίτι άνοιξα τέντα παράθυρα και κουρτίνες και έβαλα τέρμα μουσική. Ξέρεις πως ένιωθα; Πως νιώθεις όταν είσαι 16. μένεις με τους γονείς σου και ξαφνικά σου λένε ότι θα πάνε μια βόλτα και είσαι ολομόναχός στο σπίτι. Δεν ξέρεις τι να πρωτοκάνεις από την χαρά σου. Ε αυτό είχα πάθει κ εγώ. Δεν ήξερα αν ήθελα να κοιμηθώ, να πάω για καφέ ή να φτιάξω μουσακά. Τελικά δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά γιατί μιάμιση ώρα όλη κ όλη ήταν σαν πρώτη μέρα, μέχρι να το σκεφτώ κ να απόφασίσω τι θέλω έπρεπε να πάω να τον πάρω ξανά. Ίσα που πρόλαβα να βάλω ένα πλυντήριο. Α, και έφαγα παγωτό. ΄Έτσι στο ξεκούδουνο, στις εννιάμιση το πρωί.

Καλά θα μου πεις, ότι αν έκλαιγε και με ζήταγε θα λύγιζα και εγώ. Ε αυτό συνέβαινε όλη την υπόλοιπη χρονιά. Με όση περίσσια όρεξη άρχισε την πρώτη μέρα, τόσο άρνηση είχε όλο τον υπόλοιπο καιρό. Σου λέει ο μάγκας, οκ ωραίο το σχολείο, έχει και παιχνίδια, έχει και παιδάκια, η καλύτερη του, αλλά όταν πήρε μυρωδιά ότι είναι φάση κάθε μέρα δεν ήθελε καθόλου. Απτόητη εγώ. Στεναχωρέθηκα κάποιες φορές αλλά εφόσον είχε γίνει η προσαρμογή πάτησα πόδι και λέω δε μπορεί,θα συνηθίσει το γιαβρί μου. Κατάλαβες τώρα γιατί δεν έκλαιγα την πρώτη μέρα;

Μη με παρεξηγείς, τα λατρεύω τα παιδιά μου. Αλλά οκ, στο σχολείο πάνε, όχι στα κάτεργα. Υποτίθεται έχεις ελέγξει το περιβάλλον, έχεις κάνει τα κουμάντα σου , ενημερώθηκες για κάποια πράγματα, ενημέρωσες κ εσύ με την σειρά σου τη δασκάλα ότι χρειάζεται να ξέρει και οκ. Συγκίνηση ναι, το καταλαβαίνω. Όλες συγκινηθήκαμε. Αλλά όχι και στεναχώρια. Αφήνω την καρδιά μου πίσω, νιώθω ότι μου λέιπει ένα κομμάτι μου κ δε συμμαζεύεται. Εγώ την πρώτη μέρα του σχολείου την περιμένω όπως περιμένουν τα παιδιά τα Χριστούγεννα για να ανοίξουν τα δώρα τους.

fisrt day at school. Πρώτη μέρα στο σχολείο.

Και επανέρχομαι, Φρίντομ αδέρφια. Μέρα χαράς. Η δική μου ημέρα ανεξαρτησίας. Ποιος δε χρειάζεται λίγη ελευθερία όταν έχει να κάνει τσίσα μόνος του τρεισήμισι ολόκληρα χρόνια;Ξέρεις τι άλλο μου έχει λείψει;Έτσι για την αλητεία ρε αδερφέ, να πιω καφέ και ν΄αφήσω το ποτήρι πάνω στο τραπέζι μπροστά μου και όχι 2 μέτρα μακριά για να μην τον φτάσουν τα ζιζάνια; Για τις δουλειές του σπιτιού δεν το συζητάω. Εδώ μιλάμε για άλλη φάση. Αν με δεις φωτογραφία από πριν πάνε τα παιδιά σχολείο και την συγκρίνεις με το τώρα θα νομίζεις πως έπαιζα στο extreme makeover.

Γι αυτό πριν αντιμετωπίσεις το σχολείο σαν εμπόδιο που μπαίνει ανάμεσα σε εσένα και το σπλάχνο σου, σκέψου πόσα πράγματα μπορούν να συμβούν με μια χαρούμενη και ξεκούραστη μαμά. Άφησε το παιδί σου με θάρρος και τόλμη στον παιδικό σταθμό και φτιάξε καφεδάκι. Είσαι πολύ φίλη μου.

Leave A Comment