ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ Εμμονές, Παραξενιές, Ψυχαναγκασμός

Εκεί που τελειώνει η λογική,ξεκινάει ο ψυχαναγκασμός.Ο δικός μου.

Καλά εντάξει, ψυχαναγκασμός είναι μεγάααλη λέξη. Θα μπορούσα να το πω και εμμονή. Ή παραξενιά; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι μόνο εγώ ΠΡΈΠΕΙ να κλειδώνω κάθε βράδυ την μπαλκονόπορτα του υπνοδωματίου γιατί…. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά ξέρω ότι δε μπορώ αλλιώς. ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ, ΜΟΝΟ ΕΓΩ. Εάν πχ κάποιος την κλειδώσει πριν από μένα, απλώς πηγαίνω και την ανοίγω ξανά μόνο και μόνο για να την κλειδώσω εγώ.

Η πλάκα είναι ότι ο άντρας μου με έχει καταλάβει και έχει πάψει πια να με ρωτάει, οπότε κλειδώνει όλα τα άλλα δωμάτια και αφήνει για μένα μόνο το υπνοδωμάτιο μας. Λες και έχουμε κάνει μια άτυπη συμφωνία να γίνεται έτσι όλα αυτά τα χρόνια. Δε βαριέσαι σου λέει κ αυτός; Που να κάθεται να μπλέκει. Με ξέρει χρόνια και έχει μάθει όλες τις παραξενιές μου.

Όπως το ότι δεν μπορώ ποτέ να είναι μισάνοιχτες οι κουρτίνες. Ή εντελώς ανοιχτές ή τελείως τραβηγμένες. Όταν είναι κάπου ενδιάμεσα με πιάνει μια αναστάτωση ρε παιδί μου. Κ ενώ το παίζω αδιάφορη και πχ σιδερώνω τα ρούχα στο σαλόνι, αν έχει πιάσει το μάτι μου μισάνοιχτη κουρτίνα στο παιδικό, το σκέφτομαι και σιδερώνω, και ξαναδώστου το σκέφτομαι και σιδερώνω και πάει λέγοντας μέχρι να πάω να την κλείσω τελείως.

Κ είναι κ άλλες πολλές παραξενιές που μου έρχονται στο μυαλό. Κάποιες συνηθισμένες και κάποιες όχι ας πούμε τόσο συνηθισμένες. Έχω τυχερή ημερομηνία και ¨γκαντέμικη¨ημερομηνία. Αλλά αυτό νομίζω το έχουν σχεδόν όλοι, οπότε το κατατάσσω στα συνηθισμένα. Όμως δεν μπορώ να κοιμηθώ μόνη μου στο κρεβάτι και να έχω δίπλα μου άδειο μαξιλάρι. Αν πχ ο άντρας μου φύγει για τη δουλειά, τότε σηκώνομαι, κλείνω το μαξιλάρι του στη ντουλάπα και ξαναξαπλώνω.

Καλά με την τάξη δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Απλώς δεν αντέχω την σκέψη να βρίσκεται το πιστολάκι των μαλλιών έξω από το καλαθάκι του. Ή ας πούμε αν κάποιος δε με συμπαθεί, μπορεί απλώς να μου μπερδέψει τα σετ με τις πετσέτες. Ή τα σεντόνια. Με πιάνει ταχυπαλμία μόνο που το σκέφτομαι.

Πιο παλιά, ευτυχώς πολλάααα χρόνια πριν για να κλείσω ένα φως, έπρεπε πρώτα να το ανοιγοκλείσω μια τελευταία φορά πριν το κλείσω κανονικά. Τσακ τσακ και το έκλεινα. Εντελώς του γιατρού. Ευτυχώς το ξεπέρασα.

Σε άλλα νέα, έχω συγκεκριμένη ιεροτελεστία που ακολουθώ κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, ολόιδια εδώ και χρόνια. Όχι ότι κάνω τίποτα σπουδαίο, αλλά η διαδικασία που ακολουθώ είναι συγκεκριμένη-πχ έχω συγκεκριμένη διαδρομή που περνάω από τα δωμάτια, ακριβή ώρα που βγάζω τους φακούς και φοράω τα γυαλιά μου και πάει λέγοντας- και δεν ξεφέυγει για ΚΑΝΕΝΑ λόγο. Λες και έχω υπογράψει συμβόλαιο ένα πράγμα να μην αλλάξει η σειρά μου. Και κάθε φορά που το λέω γελάω και εγώ η ίδια αλλά κάθε βράδυ ξανακάνω ακριβώς ότι και το προηγούμενο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *